Apostata

Cesarstwo rzymskie w IV wieku. Po śmierci Konstantyna Wielkiego spokój szybko się kończy. W Konstantynopolu pojawia się Ammian Marcellinus, młody Grek z Antiochii, który zaciąga się do armii, by dotrzymać obietnicy złożonej cesarzowi przez swojego ojca. Jest bystrym obserwatorem i zamierza spisać dzieje Rzymu od jego początków aż po własne czasy. On sam staje się świadkiem politycznego szaleństwa i religijnych namiętności, zaciekłej walki katolików z arianami oraz wielkiej wojny z Persją. Na jego oczach rozgrywa się straszliwa bitwa pod Adrianopolem w 378 roku, która wstrząsnęła imperium. Jako historyk i kronikarz chylącej się ku upadkowi potęgi kończy na niej swoje „Dzieje Rzymu”. W tej opowieści spotyka wielkie postaci epoki: cesarzy Konstancjusza II, Juliana Apostatę i Teodozjusza Wielkiego, pogańskiego filozofa Libaniosa, zapomnianego geniusza, biskupa Wulfilę, który przełożył Biblię na język gocki, oraz duchownych Kościoła, Grzegorza z Nazjanzu i Ambrożego z Mediolanu. Książka jest epickim freskiem IV wieku, czasów wielkiej przemiany cywilizacyjnej, która zachwiała Cesarstwem Rzymskim. To również historia człowieka, który za wszelką cenę pragnął ocalić tę cywilizację.