Coa man esquerda

Un escritor retirado vive en Lisboa, con vistas á foz do Texo, e un día recibe un sobre. Dentro hai unha nota e un cartafol de follas escritas a man, a présa e sen orde. Quen as redactou é un home maior que está a piques de morrer nunha residencia de anciáns golpeada pola pandemia. Nelas relata os sucesos inquietantes que viviu de neno na casa familiar, illada da aldea, uns feitos que o marcaron para sempre.

Aquel escrito, a medio camiño entre a confesión e o legado, permitirá ao vello quitarse un peso de enriba. Ao escritor que o recibe, ademais, levaralo a descubrir un segredo sobre si mesmo que ignoraba.

Xabier Quiroga volve con esta obra, baseada nun feito real, cun estilo moi libre e sedutor e cun ritmo que apenas deixa folgos. A narración está en mans dun narrador que obedece aos ditados da memoria, e o lector queda envolto na atmosfera asfixiante dun lugar inhóspito, exposto ás mesmas relacións que rodean o neno. É unha historia dura e tenra á vez, estarrecedora ao final, que nos achega á eterna vileza do ser humano.