Diorama

A primeira noite que dormimos na casa do faro, o zume das hélices espértanos, como se unha procura buscase supervivintes no mar. Diorama é un poemario que atravesa as eras da luz. Cada verso acode ao rescate e proxecta unha ilusión cinematográfica. No teito do cuarto estende-se un océano, e logo o zume das hélices esvaece.

Se perdemos a fala, esquecemos a orixe do universo, deixamos de percibir os significados e deixamos de debuxar coa voz eses fotogramas censurados que nos acompañan antes de durmir. Quen volve abrir Diorama atopa que, en canto comeza a ler, non hai xeito de deixar de seguir.