Mien

De Loosduinse Mien van Bree weet al jong dat ze anders is dan haar leeftijdsgenootjes. Ze heeft grote dromen. Een daarvan verwezenlijkt ze op haar negentiende, als ze in 1934 in Brussel derde wordt op het wereldkampioenschap voor dameswielrenners. Mien is vastbesloten: dit is de eerste stap op weg naar erkenning van de dameswielersport. In Nederland is men echter nog maar net gewend aan de vrouw in de sport en als vrouwen zich dan in wedstrijdverband met elkaar willen meten, kunnen ze zich maar beter bij fatsoenlijke sporten houden. Maar Mien laat zich niet weerhouden en verhuist naar België, waar ze wedstrijden wint, haar hart verliest en een café begint. In augustus 1940 keert ze terug naar Loosduinen om voor haar ernstig zieke moeder te zorgen. Haar leven lang probeert Mien te vergeten dat ze ooit een meisje met grote dromen en een grote liefde was – tevergeefs. Mien is niet alleen het opmerkelijke levensverhaal van een pionier, maar vertelt ook de geschiedenis van de vrouwensport in Nederland.