Sonbahar

Paperback. 13,50 / 21,00 cm. In Turkish. 198 p. Gögün gürlemesiyle irkilmem bir oluyor. Anilarimdan uyanip iyice kolaçan ediyorum sagimi solumu. Sirtimdaki neme uzaniyorum. Sabaha çikamayacagim hissiyle boguluyorum yine. Ölüyorum, Macit Efendi, bana dair ne varsa uyusmaya davraniyor. Tür tür böceklerin (ki bunlara küçüklügümde beni korkutan, igrendiren ve öldürdügüm böcekler de dâhil) yillarca hizmet ettigim organlarima, yanimdan bir an olsun ayirmadigim hikâyelerime, kafamdaki insanlara, yarim yamalak insanligima ve varligimin her zerresinde bas gösteren deliligime dis geçirmeleri yankilaniyor içimin engin boslugunda. Topraklasiyorum git gide. Daha dogrusu topraga yamaniyorum. Benden arda kalanlara topragin sahip çikacagina seviniyorum bir an için. Sonra düsünüyorum efendi, benden arda kalanlari düsünüyorum. Aklim dolup tasmiyor bu kez. Sahi, diyorum içime dogru, bu kürede neler gördün, nelerin varligindan süphe duymadin? Hepinizin aslinda bir yanilsama olabileceginize ihtimal veriyorum. Bunu pekâlâ yakistiriyorum kendime, çünkü yalniz kendime yalan söylemeyi becerebildigimi getiriyorum aklima. Aklim almiyor artik hiçbir seyi, eriyor düsüncelerimin agirliklari tipki ulu bir buzulun saniyeler içerisinde okyanusa karismasi gibi. Insan olmaya zerre heves göstermedigimi saniyorum. Ama alenen ölmekten korkuyorum, yok olmaktan, fosillesmekten korkuyorum. Çeliskilerle dolu oldugumu fark ediyorum ve bu, beni biraz üzerken, biraz da eglendiriyor. Çeliskilerime bu denli bagli olmami alenen beyhude buldugunu biliyorum ve seni derin üzüntü içerisinde kiniyorum. Yasamla aramdaki az sayidaki köprülerden birini onlarla insa ettigimi görmemene üzülüyorum.