Urugwajka

Lucas, który dobił do czterdziestki i z pisania się utrzymuje, rusza z Buenos Aires do Montevideo po piętnaście tysięcy dolarów w gotówce. To wypłata z góry za jego kolejną powieść. Liczy, że ta suma uporządkuje finanse, a przede wszystkim złagodzi napięcia z żoną, której nigdy nic nie wystarcza. Lucas chce uratować małżeństwo i zdaje sobie sprawę, że w tym związku to nie on rozdaje karty. Jego żona pracuje od rana do wieczora, a noce, jak się domyśla, spędza z kochankiem. Sam bohater siedzi w domu bez natchnienia, wpatruje się w monitor, opiekuje się synkiem i wyobraża sobie to, co wciąż go napędza: młodą Urugwajkę, którą poznał kilka miesięcy wcześniej na festiwalu literackim i z którą chce się spotkać podczas wyjazdu.

Magalí Guerra Zabala ma niezależny charakter i własne kłopoty sercowe, więc wspólny dzień w Montevideo układa się zupełnie inaczej, niż zakładał Lucas. Daleko mu do gładkiego i przyjemnego scenariusza, który snuł w myślach.

Bezrobotny pisarz zmierzający ku kryzysowi wieku średniego, szukający pociechy u kochanki, to motyw często pojawiający się w literaturze. Mairal ujął go jednak jako powieść łotrzykowską, która zarazem przygląda się stanowi umysłu bohatera. Książka bywa zabawna, a jednocześnie refleksyjna, i pokazuje, że z trudnej sytuacji zawsze da się znaleźć wyjście awaryjne i że można zacząć od nowa.