पहिल प्रेम पहिल स्वप्न

अरुष आणि इशा

भाग १

ही गोष्ट आहे त्या पहिल्या नजरेची… त्या पहिल्या बघितलेल्या स्वप्नाची… त्या पहिल्यांदा पडलेल्या प्रेमाची…

खूप कमी जणांचे पहिले प्रेम पूर्णत्वाला जाते. काहींच्या वाट्याला मात्र ते फक्त एक सुंदर स्वप्न बनून राहते. पण ते पूर्ण झाले नाही म्हणून ते मनातून निघून जाते का…? नाही… ते कायम मनाच्या एका कोपऱ्यात जिवंत राहते.

प्रेम फक्त पूर्ण होण्यासाठीच करायचे असते का…? हा विचार आपण प्रेमात पडताना करतो का…? नाही… प्रेम तर सहज होते. अगदी जसे फुलाची कळी अलगद उमलते, तसेच नकळत कोणाशी तरी मन जुळते.

काही जण आयुष्यभर पहिले प्रेम जपून ठेवतात, तर काही पुढे निघून जातात. पण त्यांच्या मनातही पहिल्या प्रेमासाठी एक कोपरा कायम राखून ठेवलेला असतो.

अशीच ही कथा आहे अरुष आणि इशाच्या न बोललेल्या, पण मनापासून जगलेल्या प्रेमाची…

⸻

अरुषला पहिल्यांदा इशा दिसली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर नकळत एक हसू उमटलं. तिच्या गोड हास्याने त्याच्या मनाच्या तारा छेडल्या. त्याला तिच्याशी बोलावंसं वाटत होतं, तिच्याजवळ जाऊन स्वतःची ओळख करून द्यावी असं मन सांगत होतं. पण त्याचं मन खूप घाबरट होतं.

तिच्याशी कसं बोलायचं…? स्वतःच्या मनातल्या भावना कशा व्यक्त करायच्या…? हेच त्याला समजत नव्हतं.

दिवस जात होते. अरुष फक्त तिला दुरून पाहत होता. तिचं हसू आपल्या मनात साठवत होता.

एक दिवस असा आला, जेव्हा इशाची नजर त्याच्यावर पडली. त्याला पाहून ती हलकेच हसली… थोडीशी लाजलीही. जणू तिलाही काहीतरी बोलायचं होतं, पण शब्द तिच्याही ओठांवर येत नव्हते.

त्या क्षणी अरुषच्या हृदयाचे ठोके वाढू लागले. त्याचे हात थरथर कापू लागले. त्याचं मन एखादं गाणं गुणगुणू लागलं आणि त्या काही क्षणांसाठी त्याचं संपूर्ण जग तिथेच थांबून गेलं.

थोड्याच वेळात इशा निघून गेली. न बोलता… न भेटता…

पण जाताना ती अरुषच्या मनात एक प्रश्न ठेवून गेली…

“तिलाही माझ्याशी बोलावंसं वाटत असेल का…?”

त्या दिवसानंतर अरुषचं मन अधिकच तिच्यात गुंतत गेलं. काहीच समजत नव्हतं. मन त्याचं ऐकत नव्हतं. तिच्यासाठी त्याचं मन नकळत उमलत होतं.

शेवटी एक दिवस त्याने ठरवलं…

“तिला सगळं सांगायचं. निदान मैत्री तरी करूया. पुढे जे होईल ते पाहू.”

त्या दिवशी तो तिच्याशी बोलायला गेला… पण इशा आलीच नाही.

त्याने स्वतःलाच समजावलं…

“जाऊ दे… उद्या बोलू.”

पण दुसऱ्या दिवशीही ती आली नाही…

तिसऱ्या दिवशीही नाही…

चार दिवस उलटले, तरी तिचा काहीच पत्ता नव्हता.

अरुषच्या मनात काळजी वाढत होती.

“काय झालं असेल…? ती का येत नाही…?”

तेवढ्यात इशाची मैत्रीण त्याच्याजवळ आली.

“अरुष… हे इशाने तुझ्यासाठी दिलं आहे.”

तिने त्याच्या हातात एक डायरी ठेवली.

डायरी हातात घेताच अरुषच्या मनात असंख्य प्रश्न निर्माण झाले.

या डायरीत काय असेल…?

घरी जातानाही त्याचं पूर्ण लक्ष त्या डायरीकडेच होतं. ती उघडून वाचण्याचा मोह त्याला आवरत नव्हता. इशाच्या शब्दांत तिला भेटण्याची ओढ त्याच्या मनात वाढत होती.

घरी पोहोचल्यावर त्याने सगळं आवरलं, जेवण केलं आणि आपल्या खोलीत आला.

आता मात्र त्याची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती.

त्याने हळूहळू डायरी उघडली…

पहिल्याच पानावर सुंदर अक्षरात लिहिलेलं होतं—

इशा कश्यप

०२/०४/२०१९

“अरुष… हे फक्त तुझ्यासाठी…”

आणि अरुषने डायरी वाचायला सुरुवात केली…

भाग २

अरुष आणि इशा

अरुषने डायरीचं पहिलं पान उघडलं. सुंदर अक्षरात लिहिलेलं होतं…

इशा कश्यप

०२/०४/२०१९

“अरुष… हे फक्त तुझ्यासाठी…”

कळत होतं मला, जेव्हा तू हळूच मला बघायचास… समजत होतं सगळं, जेव्हा गोड हसू तुझं तू मला पाहून द्यायचास.

मी कधीच तुला काही बोलले नाही… कारण… कसं सांगू, मलाच कधी कळलं नाही.

तू मला पाहिलास की छान वाटायचं… तू हसलास की मन आनंदून जायचं… तू आजूबाजूला असलास की एक वेगळाच आधार वाटायचा.

नकळत तू मला आवडायला लागला होतास… आपलासा वाटायला लागला होतास…

तू न बोलता… न भेटता… माझ्या मनात कायमचा राहायला लागला होतास.

मी ठरवलं होतं, त्या दिवशी तुला सगळं सांगायचं… पण अचानक मला घाईघाईने जावं लागलं.

हे शब्द वाचताना अरुष स्वतःला विसरून गेला. त्याला वाटू लागलं, जणू इशा त्याच्या समोर बसून स्वतःच्या भावना त्याला सांगत आहे. त्याच्या डोळ्यांत नकळत अश्रू दाटून आले. त्याने ते हळूच पुसले आणि पुढचं पान उघडलं.

पानाच्या मध्यभागी मोठ्या अक्षरांत लिहिलेलं होतं…

“नाही होऊ शकत आपण एकत्र…”

हे वाचताच अरुषच्या चेहऱ्यावरचं हास्य एका क्षणात विरलं. आनंदाचं रूपांतर दुःखात झालं. मन पुन्हा एकदा प्रश्नांच्या भोवऱ्यात अडकून पडलं.

तो पुढे वाचू लागला…

“शब्द… तुझे डोळे माझे…

भावना… तुझे मन माझे…”

आयुष्यातील काही घटना… आयुष्यातील काही माणसं… नाही, मी तुला काहीच सांगू शकत नाही.

पण… आपण एक होऊ शकत नाही.

नाही मैत्री… नाही प्रेम…

माझं स्वप्न काहीसं अधुरंच राहिलं.

तुझ्याशी न बोलता… न वावरता… मी तुझ्या प्रेमात पडले.

तुला पाहता पाहता… तुझ्या स्वप्नांत मी रंगले.

माझं स्वप्न काहीसं अधुरंच राहिलं.

तुझं ते गोड हसणं… तुझं आजूबाजूला असणं… हे सगळे क्षण आता फक्त स्वप्न बनून राहिले.

तू आयुष्यात खूप आनंदी राहावंस… खूप पुढे जावंस… हीच मनापासून इच्छा आहे.

हे वाचताना अरुषच्या डोळ्यांतले अश्रू आता लपून राहत नव्हते.

त्याच्या डोळ्यांसमोर इशाचं ते गोड हास्य पुन्हा पुन्हा येत होतं. तिच्यासोबतचे न बोललेले क्षण, तिच्या नजरेतून झालेल्या त्या भेटी… सगळंच आठवत होतं.

त्याने पुढचं पान उघडलं.

⸻

“विसरून जा रे मला…

आपल्या त्या न बोलता… न भेटता… झालेल्या प्रेमाला…

आपल्या त्या नजरेतून उमललेल्या प्रेमाला…

आनंदी रहा… विसरून मला…

पण…

दूर असूनही मी कायम तुझ्यासोबत असेन.

सूर्य उगवताना एकदा सूर्याकडे बघ…

मी तिथे असेन…

तुझ्या डोळ्यांना अलगद स्पर्श करायला…

जेव्हा मंद वारा वाहील…

त्या वाऱ्याचा सुगंध घे…

त्या स्पर्शात तुला माझी चाहूल लागेल.

आणि जेव्हा पावसाच्या सरींत तू भिजशील…

त्या प्रत्येक थेंबात तुला माझा सहवास जाणवेल…

माझा स्पर्श जाणवेल…”

⸻

डायरीचं शेवटचं पान वाचून अरुष पूर्णपणे हरवून गेला.

“इशा… हे शब्द वाचून मला तुला भेटावंसं वाटतंय.

काही क्षण तुझ्यासोबत जगावंसं वाटतंय.

तुला आयुष्यभराचा आनंद द्यावासा वाटतोय.

तुझ्या चेहऱ्यावरचं हसू कायमचं जपावंसं वाटतंय.

मी येतोय, इशा…

तुला भेटायला…

तुझ्या आयुष्यातला एक क्षण व्हायला…

तुझ्या आठवणींचा एक भाग बनायला…

तुझं प्रेम… तुझ्या भेटीला येत आहे…”

अरुष आणि इशा

भाग ३

दुसऱ्या दिवशी…

एक नवी पहाट उगवली. सूर्याच्या कोवळ्या किरणांनी अलगद अरुषच्या चेहऱ्याला स्पर्श केला. त्या स्पर्शासोबतच त्याला इशाचे शब्द आठवले.

“सूर्य उगवताना एकदा सूर्याकडे बघ… मी तिथे असेन…”

क्षणभर त्याला वाटलं, इशा दूर असली तरी ती त्याच्या प्रत्येक श्वासात आहे. प्रत्येक बदलणाऱ्या निसर्गात ती त्याच्या सोबत आहे.

त्या क्षणी त्याने एक निर्णय घेतला…

“मला इशाला शोधायचंच आहे.”

त्याने पुन्हा एकदा डायरी उघडली. तिच्या सुंदर अक्षरात लिहिलेला घराचा पत्ता त्याच्या नजरेसमोर आला. तो लगेच निघाला.

काही वेळाने तो इशाच्या घराजवळ पोहोचला.

दुरूनच त्याने पाहिलं…

घरासमोर एक गाडी उभी होती. घरातील सामान त्या गाडीत भरलं जात होतं. गाडीजवळ इशा उभी होती. तिच्यासोबत पांढरा कुर्ता घातलेले एक गृहस्थ होते. अरुषने अंदाज लावला… कदाचित ते तिचे वडील असावेत.

क्षणभर तो जागेवरच थांबला.

“हे सगळं काय सुरू आहे…? ते कुठेतरी जात आहेत का…? एवढं सामान… म्हणजे ते हे घर कायमचं सोडून जात आहेत का…?”

मनात एकामागून एक प्रश्न उभे राहत होते.

काही क्षण धीर करून तो पुढे चालू लागला.

तेवढ्यात इशाची नजर त्याच्यावर पडली.

तिने त्याच्याकडे पाहिलं…

ती हलकेच हसली…

पण त्या हास्यामागे एक वेदना होती.

क्षणातच तिचे डोळे पाणावले.

अरुष तिच्याकडे चालत होता…

त्याच्या मनात हजारो शब्द होते…

हजारो भावना होत्या…

फक्त एकदा तिच्याशी बोलायचं होतं.

एकदा तिच्यासमोर उभं राहायचं होतं.

पण…

तो तिच्यापर्यंत पोहोचण्याआधीच इशा गाडीत बसली.

गाडी हळूहळू पुढे निघाली.

“इशा…!”

अरुष धावत सुटला.

त्याने गाडीच्या मागे धावण्याचा प्रयत्न केला.

पण…

गाडी थांबली नाही.

क्षणाक्षणाला ती त्याच्या नजरेपासून दूर जात होती.

आणि अखेर…

ती कायमची नजरेआड झाली.

अरुष जागेवरच थांबला.

त्याच्या डोळ्यांत साचलेले अश्रू आता ओसंडून वाहू लागले.

त्याला जाणवलं…

इशा त्याच्या आयुष्यात एका मंद वाऱ्यासारखी आली…

त्याच्या मनाला अलगद स्पर्श करून गेली…

आणि पुन्हा कधीच न परतण्यासाठी निघून गेली.

तो स्वतःशीच हळूच म्हणाला…

“तिला मी कधीच विसरू शकत नाही… कारण तीच माझं पहिलं प्रेम आहे… माझं पहिलं पाहिलेलं स्वप्न आहे.”

ती आज त्याच्या सोबत नव्हती…

पण तिच्या आठवणी होत्या.

तिची डायरी होती.

तिचे शब्द होते.

ती दिलेली प्रत्येक भावना होती.

आजही सूर्याच्या प्रत्येक किरणात त्याला तिचा स्पर्श जाणवत होता.

मंद वाऱ्याच्या प्रत्येक झुळुकीत तिचा सुगंध जाणवत होता.

पावसाच्या प्रत्येक थेंबात तिचा सहवास जाणवत होता.

ती त्याच्यापासून दूर गेली होती…

पण त्याच्या मनातून कधीच गेली नव्हती.

कारण…

काही प्रेमकथा पूर्ण होत नाहीत… पण त्या आयुष्यभर मनात जिवंत राहतात.