తొలిచూపులోనే

లలితా! అబ్బాయికి నువ్వు బాగా నచ్చావంట.

కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఎటో చూస్తున్న నేను అక్క రాధ పిలుపుకి ఈ లోకంలోకి వచ్చాను.

"లలితా! అబ్బాయికి నువ్వు బాగా నచ్చావంట. ముహూర్తాలు పెడుతున్నారు. ఇప్పుడే నెలలో పెళ్లి" అని చెప్పి వెళ్లిపోయింది.

నా కళ్లలో మెల్లగా నీళ్లు చేరాయి. ఎందుకో తెలియదు మనసంతా భారం. నేను ఇంకా అతన్ని మర్చిపోలేకపోతున్నాను. బహుశా అదే కారణం.

ఏడాది క్రితం - వసంత ఋతువు

తూర్పున సూర్యుడు మెల్లగా పైకి వస్తుంటే, కోడి కూతకు లేచి వాకిట్లో ముగ్గు వేస్తున్నాను. చుక్కలు కలుపుతూ ముగ్గు పూర్తి చేస్తుంటే వెనక నుండి వినిపించింది.

"వావ్! చాలా బాగుంది... నైస్."

తిరిగి చూస్తే ఒక పాతికేళ్ల అబ్బాయి, చేతిలో కెమెరాతో నా ముగ్గు ఫోటో తీస్తున్నాడు.

ఫోటో తీయడం నాకు నచ్చదు. కోపంగా "ఏంటి ఫోటో తీస్తున్నారు?" అని అరిచాను.

"అయ్యో సారీ మేడమ్! ముగ్గు నచ్చి తీశాను" అని చెవులు పట్టుకున్నాడు.

"ముగ్గు నచ్చితే ముగ్గునే తీయాలి" అని ఫోన్ లాక్కుని చూశాను. నిజంగానే చాలా బాగా తీశాడు. నా ముగ్గులోని చుక్కల లెక్క కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఆ రోజు ఉగాది. అమ్మ పిలవడంతో లోపలికి వచ్చేశాను, కానీ మనసంతా అతనే. పేరు కూడా అడగలేదే అని బాధ. మా అమ్మ నాన్నకి నేను రెండో కూతురిని. అక్కకి పెళ్లయ్యి ఇద్దరు పిల్లలు. నాకు పెళ్లి చేస్తే బాధ్యత తీరుతుందని సంబంధం వెతికే పనిలో ఉన్నారు నాన్న. కానీ నాకు ఒకడు నచ్చలేదు. ఈ ఏడాదికి నా పెళ్లి ఎలాగైనా చేసేయాలని అక్క, బావగారితో అంటుంటే విన్నాను. అమ్మ నాకు అప్పుడే పనులు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"లలితా, ఇలా రా, పులిహోర ఎలా చేయాలో చూడు. అత్తారింట్లో ఇబ్బంది పడకూడదు" అని వంటింట్లోకి పిలిచింది. నేను చింతపండు పిసుకుతూ కూర్చున్నా, నా ఆలోచనలు మాత్రం ఆ కెమెరా అబ్బాయి చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి.

సాయంత్రం అక్క పిల్లలు వాణి, రాణిలతో గుడికి వెళ్లాను. పంచాంగ శ్రవణం జరుగుతోంది. జనం చాలా ఉన్నారు.

అక్కడ మళ్లీ అతనే! వీడియో తీస్తూ కనిపించాడు.

నన్ను చూసి "అరే ముగ్గు అమ్మాయి!" అన్నాడు.

అందరూ నా వైపు చూసేసరికి సిగ్గుతో లేచి వచ్చేశాను. అతను వెనకే వచ్చాడు.

"ఏయ్ ముగ్గమ్మాయి అని పిలవకు, నా పేరు లలిత" అని కసిరాను.

"సారీ లలితా... నీ పేరు తెలియక అలా పిలిచాను. నీ ముగ్గు లానే నీ పేరు కూడా బాగుంది" అన్నాడు నవ్వుతూ.

ఆ మాటకి కోపం పోయింది. "థాంక్స్" అని బయటికి వచ్చాను. పులిహోర పెడుతుంటే పిల్లలకు తినిపిస్తున్న నన్ను మళ్లీ ఫోటో తీశాడు. ఈసారి లంగా ఓణీలో, జడలో మల్లెపూలతో ఉన్న నన్ను.

"ఓ కెమెరా బాబు, నీ పేరు ఏంటి?" అని అడిగాను.

"గోపాల్" అన్నాడు.

"ఓహో, గోపికల చీరలు దొంగిలించిన చిన్ని కృష్ణుడివా?" అని నవ్వాను.

అతను నవ్వి, "అవకాశం ఇస్తే నీ మనసు కూడా దోచుకుంటా" అని వెళ్లిపోయాడు.

రెండు రోజుల తర్వాత మా పక్కింటి రమణమ్మ గారి మనవరాలి పెళ్లి. వాకిలంతా మామిడి తోరణాలు, ముగ్గులతో కళకళలాడుతోంది.

అక్కడ మళ్లీ గోపాల్. కానీ ఈసారి ఒక అమ్మాయితో, ఒక పాపతో కలిసి ఫోటోలు తీస్తున్నాడు. నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.

నాకు ఎందుకో బాధ అనిపించింది. అతను అలా అందరితో మాట్లాడడం నచ్చలేదు. కళ్లల్లో తెలియకుండా నీళ్లు వచ్చాయి. అక్కడి నుండి వచ్చేశాను.

సాయంత్రం పెళ్లి అయ్యాక ఇంటికి వస్తుంటే, పందిరి వెనక నుండి "లలితా, ఒక్క నిమిషం" అని పిలిచాడు.

"ఎందుకు నన్ను తప్పించుకు తిరుగుతున్నావు? ఆ రోజు నుండి నీకోసమే చూస్తున్నాను" అన్నాడు బాధగా.

"నేను చూశాను గోపాల్, ఆ అమ్మాయితో ఎలా నవ్వుతున్నావో" అని అన్నాను.

అతను నవ్వేశాడు. "అది మా అక్క! ఆ పాప మా అక్క కూతురు. నేను సిటీ నుండి మా మరదలు పెళ్లికి వచ్చాను. నా పేరు గోపాల్ కాదు, రవి. గోపాల్ అని సరదాగా చెప్పాను."

"అంటే అబద్ధం చెప్పావా?" అన్నాను.

"చిన్న అబద్ధం. క్షమించు లలితా. నీ ముగ్గు చూసినప్పటి నుండి నీతో మాట్లాడాలని ఉంది" అని నెమ్మదిగా చెప్పాడు.

నాకు ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు. అమ్మ చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చి భయంతో అక్కడి నుండి పారిపోయి వచ్చేశాను. పేరే అబద్ధం చెప్పాడు, ఇంకేమి అబద్ధాలు చెప్పాడో అని ఆలోచనలో మునిగిపోయాను.

ఆ తర్వాత అతను కనిపించలేదు. వెళ్లిపోయాడని తెలిసింది. చాలా నెలలు గడిచాయి. అతను తీసిన ముగ్గు ఫోటో, గుడిలో నవ్వు - ప్రతి చోటా గుర్తొచ్చేవాడు.

అందుకే నాన్న తెచ్చిన ఈ సంబంధానికి సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. అబ్బాయి ఫోటో కూడా చూడలేదు.

ఇప్పుడు

అక్క చెప్పిన మాటలతో నేను పెళ్లి పీటల మీద కూర్చున్నాను. మంత్రాలు, జీలకర్ర బెల్లం, మూడుముళ్లు - అంతా యాంత్రికంగా జరిగిపోతోంది.

కొంగుముడితో అతని వెంట నడుస్తుంటే, అతను వెనక్కి తిరిగి చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

ఆ నవ్వు... అదే నవ్వు!

రవి!

ఆశ్చర్యంతో నా నోట మాట రాలేదు. అతను నన్ను పట్టుకున్నాడు.

"ఎలా ఉంది లలితా?" అన్నాడు మెల్లగా.

పక్కన చూస్తే, ఆ రోజు గుడిలో చూసిన అతని అక్క నవ్వుతూ నిలబడి ఉంది.

అప్పుడు అర్థమైంది. అతను మంచివాడే. నా కోసమే తిరిగి వచ్చాడు.

"నా గదిలో నీ ఫోటోలతో నింపేశాను లలితా. గదిలోనే కాదు మదిలో కూడా ఎప్పటికీ నువ్వే ఉంటావు. ఇప్పుడు నువ్వే నా సొంతం. ఇంకెప్పుడూ వదలను" అన్నాడు.

నేను కూడా అతని చెయ్యిని గట్టిగా పట్టుకుని "నేను కూడా వదలను" అన్నాను.

ఆ క్షణం పైన దేవతలు మమ్మల్ని దీవిస్తున్నట్టు తొలకరి వాన మొదలైంది. చల్లని గాలి మమ్మల్ని తాకుతుంటే, నా మనసు నిండా ఒకే భావన... కొన్ని ప్రేమలు ఒక చూపుతో మొదలై, జీవితాంతం తోడుగా మారిపోతాయి. ఆ రోజు ముగ్గు ఫోటో తీసిన కెమెరా బాబు, ఈ రోజు నా జీవితాన్ని రంగులమయం చేసిన నా భర్త అయ్యాడు.